Jelgava, Letland

Jelgava is één van de grootste steden in Letland en historisch gezien één van de belangrijkste. Het was immers tot 1919 hoofdstad van het hertogdom Koerland.

De stad is idyllisch gelegen aan de rivier Lielupe, waar het heerlijk vertoeven is op de aangelegde wandelpaden langs het water, zeker nu het zonnetje van de partij is.

Jelgava heeft twee grote trekpleisters. Een eerste is het paleis van Jelgava, ofwel het paleis van Mitau genoemd. Het is een enorm barokke pareltje, en meteen het grootste barokke paleis van de Baltische Staten. Het werd in 1772 voltooid. Het werd initieel gebouwd voor de Koerlandse hertog Ernst Johann Biron. Toen die uit de gratie viel, verliet deze Koerland waardoor ook de werken stilvielen. Pas bij zijn terugkomst werd het paleis afgewerkt. Biron zou er echter nooit verblijven want wegens financiële problemen, verhuisde hij naar Sint Petersburg. In 1785 ging het hertogdom Koerland op in het Russische Keizerrijk. In 1797 nam de Franse troonpretendent en latere koning Louis van Bourbon zijn intrek hier. Hij creëerde hier die specifieke over the top sfeer zoals die gangbaar was aan het hof van Versailles. Na zware schade door de vele oorlogen en veldtochten dat het paleis moest doorstaan, werd in in 1939 begonnen met de restauratie van het paleis en werd later de Letse Landbouw Universiteit hier gevestigd. Dat is vandaag nog steeds het geval. Wat een prachtige en vooral unieke lokatie om te studeren. De details verwerkt in en op de buitenmuren zijn oogstrelend. De rust die het gigantische gebouw uitstraalt en het aantrekkelijke binnenhof zorgt ervoor dat dit de ideale plaats is om hogere studies aan te vatten. 

Maar niet alleen de universiteit/voormalig paleis is een bezoekje waard, zo is er de orthodoxe kathedraal van Sint Simeon en Sint Anna. De geschiedenis van de kathedraal gaat terug naar de tijd van de Russische tsaar Peter de Grote die zijn nicht uithuwelijkte aan de toenmalige hertog van Koerland en hiervoor een orthodoxe kerk wilde bouwen. Echter de tsaar stierf voor de kerk gebouwd kon worden. Tussen 1890 en 1892 kwam de kerk er uiteindelijk toch dank zij de financiële impuls van Tsaar Alexander III van Rusland. Echter door de zware gevechten tijdens de tweede wereldoorlog werd de kerk volledig vernietigd. Tijdens de gehele Sovjet overheersing, bleef de ruïne onaangeroerd. Nadat Letland terug onafhankelijk werd, werd de kerk teruggegeven aan de orthodoxe gemeenschap die de volgende tien jaar hard werkte aan de wederopbouw van het gebouw en het symbool van hun godsdienst. In 2003 was het werk af en schitterde het gebouw zoals nooit tevoren. Negen klokken zorgen nu voor een feestelijk geluid. De blauwwitte buitenkant zou zo uit Griekenland kunnen zijn weggelopen. Maar het zijn vooral de gouden accenten op het dak die letterlijk en figuurlijk voor een schittering zorgen. 

Jelgava is zonder meer de moeite waard voor een bezoekje.