Oh Brugge die Scone

Oh Brugge die scone. Wat doe je me aan vandaag?

Het Venetië van het Noorden ligt er nog lieflijker bij dan anders. Landsgrenzen zijn gesloten en ook het binnenlands toerisme komt blijkbaar maar traag op gang. Het gevolg is dat zonder een overrompeling aan toeristen de stad haar charme ten volle kan uitspelen.

Als goed bewaarde middeleeuwse stad, een openluchtmuseum als het ware, is de stad opgenomen op de UNESCO werelderfgoedlijst. Die middeleeuwen komen nog goed tot tot uiting op de Markt, het kloppende hart van de stad. Het Belfort domineert al eeuwenlang het plein en wie zin heeft om de 366 trappen te beklimmen, wordt uiteraard met een prachtig uitzicht beloond. 

Elke bezoeker kan ook niet naast het indrukwekkende neoklassieke Provinciaal Hof kijken, dat jaren gebruikt werd door het provinciebestuur. Nu doet het vooral dienst als tentoonstellingsruimte.

Wie echt de sfeer van de stad wil voelen, kan een ritje per koets door de stad maken. Het geluid van hoevengetrappel op de Brugse kasseien hoort nu eenmaal bij een bezoek van de stad.  

De koetsiers die je ook van de nodige uitleg voorzien, nemen je graag mee vanaf de markt naar de  Burg, het echte centrum van de Brugse rijkdom. Maar het is vooral het centrum van Brugs bestuur. Het stadsbestuur zetelt immers nog steeds in het 14de eeuwse gotische stadhuis. 

Naast het stadhuis bevindt zich de opvallende Oude Civiele Griffie, opgetrokken in witte natuursteen en afgewerkt met stralende gouden accenten. Over rijkdom gesproken. 

Maar het beroemdste gebouw op de Burg is ongetwijfeld de Heilige Bloedbasiliek, waar de relikwie wordt bewaard van het Heilig Bloed.  Dat reliek zou het Heilig Bloed van Jezus Christus bevatten. Over de echte rijkdom van de Burg gesproken. Trouwens de relikwie wordt elk jaar rondgedragen op Hemelvaartsdag tijdens de Heilig Bloedprocessie, ook nog een Brugs monument. Ik hoef je niet te overtuigen dat de Burg een must-see is bij elk bezoek aan de stad. Het is een  plein met indrukwekkende gebouwen, opgetrokken in al evenveel stijlen maar bevat ook de ziel van de stad. 

De Rozenhoedkaai was al instagrammable nog lang voor er sprake was van Instagram. Het is de beste plaats in Brugge om selfies te nemen of foto's tout court. In één oogopslag zie je Onze-Lieve-Vrouw-Kerk en het Belfort. 

Filters heb je hier niet nodig, het levert sowieso de leukste kiekjes op van je bezoek. Op de reien (de lokale naam voor de kanalen) onder je, varen bootjes af en aan. Het zijn deze waterlopen die Brugge zijn bijnaam van het Venetië van het Noorden oplevert. 

Het Begijnhof is altijd een rust punt ten midden van het stadse gebeuren. De idyllische witte huisjes gelegen in het groen stralen rust uit.

 

Die rust die ongetwijfeld zo aantrekkelijk was voor de vrome begijnen. Begijnen zijn er niet meer, maar het hof werd wel behouden en wordt nog steeds bewoond. 

De romantische zielen onder ons, moeten zeker halt houden bij het Minnewater, want het wordt aanzien als de meest romantische plaats in Brugge. Ooit geloofde men dat hier watergeesten (minnen) woonden. Maar het was ook de plaats voor een tragische liefdessage : 

 In de tijd toen de Romeinen aan de verovering van Gallië begonnen waren, had een oude zeeman de zee vaarwel gezegd en leefde met zijn enige en mooie dochter Minna te Brugge, dat toen nog een kleine nederzetting was, omringd door bossen en moerassen. Omdat hij wist dat hij niet zo erg lang meer te leven had, zocht hij voor zijn dochter een geschikte bruidegom. Zijn keuze viel op Horneck, een jonge man die af en toe op bezoek kwam.

Minna echter had haar oog reeds laten vallen op Stromberg, een jonge krijger van een naburige stam. Zij verzweeg dit voor haar vader, omdat ze wel wist dat hij die naburige stam niet hoog in het hart droeg. Om onenigheid te vermijden stelde ze dan ook steeds maar een definitieve beslissing uit.

Toen de Romeinen het land binnenvielen, trokken de krijgers van alle stammen ten strijde. Zo ook Stromberg die vóór zijn vertrek van Minna de belofte van haar liefde en trouw had verkregen.

Nog enige tijd kon Minna haar vader ervan overtuigen dat een huwelijk haar nog niet paste, maar er kwam aan zijn geduld een einde en hij besliste dat bij de derde zonsopgang haar huwelijk met Horneck voltrokken zou worden. Zij was radeloos, verscheurd tussen haar belofte aan Stromberg en de wil van haar vader.

De avond vóór de derde zonsopgang vluchtte zij het bos in, om nooit meer terug te keren.

Een tijd later kwam Stromberg terug. Het Romeinse gevaar was geweken. Toen hij hoorde dat Minna verdwenen was, begon hij een moeizame speurtocht. Uiteindelijk vond hij haar, verscholen in het dichte struikgewas, aan de oever van een brede beek. Het mocht evenwel niet meer baten. Minna was van het lange zwerven totaal uitgeput en ze stierf in de armen van haar geliefde.

Eerst wilde Stromberg zich het leven benemen, maar hij besloot de plaats waar Minna overleden was blijvend te vereren.

Na een hut te hebben gebouwd, legde hij een dam in de beek en in het midden van de droge bedding maakte hij een graf waarin hij Minna voor eeuwig te ruste legde. Daarna liet hij het water weer zijn vrije loop.

Op de oever waar hij Minna gevonden had, plaatste hij een zwaar rotsblok waarop hij, als aandenken aan Minna, 'MINNA-WATER' beitelde.

Het zou op dezelfde plaats zijn dat later de toren werd gebouwd die nu nog steeds het Minnewater domineert.

Nog even tijd voor een selfie of een romantische foto aan het Minnenwater? Maak die dan op de Minnewaterbrug of net naast het Sashuis.

Het zal een eeuwig mooie herinnering blijven aan het onvergetelijke Venetië van het Noorden.