Plopsaqua

Belofte maakt schuld. Dat weten wij als grootouders als geen ander. Onze kleinkinderen lijken wel over een olifantengeheugen te beschikken. Twee jaar geleden beloofden we hen tijdens ons laatste bezoek aan Plopsaland, om de volgende keer naar Plopsaqua te gaan, het subtropisch zwemparadijs net naast Plopsaland in De Panne gelegen. Maar begin vorig jaar nam een klein opdondertje uit China de wereld te grazen en werden alle plannen uitgesteld. Uitgesteld maar niet afgesteld. En dat wordt ons deze zomer aan zee, meerdere malen in herinnering gebracht. Geen Plopsaqua vorig jaar, maar dit jaar kan het wel. 

Zoals ik al eerder vertelde ben ik geen held in pretparken. Duizelingwekkende hoogtes en razende snelheden gaan niet samen met mijn hoogtevrees en paniekaanvallen. Maar wat peddelen in het water, dat moet toch kunnen, niet? ...
Ik hou van het leven op het water (ik heb gezeild en gewaterskied) maar in het water voel ik mij eerder als een vis op het droge. Als een mens gemaakt is om te zwemmen, moet hij maar onder water kunnen ademen en vinnen hebben, is mijn devies. Onze hersenen zijn erop  ingesteld dat water gevaarlijk is, dat je erin kan verdrinken. Mijn hersenen zijn zo geconditioneerd dat enkel een goed omsnoerd zwemvest mij kan behoeden voor een gewisse dood. Ik zwem enkel als mijn imposante gestalte van maar liefst 1,60 m zorgeloos met beide voetjes op de bodem kan staan. Je weet immers nooit welke gevaren er loeren in een zwembad.  Bijvoorbeeld een levensbedreigende kramp in de kleine teen, een alles vernielende torpedo-aanval van een onderwaterzwemmer of de totale  verwoesting die spelende kinderen met een bal kunnen aanbrengen. Zo kreeg ik ooit een paniekaanval in de Dode Zee (je weet wel die met het hoge zoutgehalte waarin je blijft drijven) met hilarische toestanden tot gevolg. Want het idee dat je elk ogenblik gaat verdrinken, is uiteraard de meest belachelijke die je in de Dode Zee kan hebben.

Maar goed, met hernieuwde moed, probeer ik toch mijn best te doen om onze kleinkinderen te laten genieten van hun dagje. 

De wildwaterbaan lijkt me wel wat. Een wildwaterbaan die zo uit het hoge noorden van Wickie de Viking lijkt te komen. 

Het wilde water voert me mee langs ijsschotsen en ijsbergen, tot een 'wilde' man  me een blauwe enkel bezorgt als hij veel te dicht en te hard op mij afkomt en mijn enkel plet tegen de harde wand.  Het einde meteen van dit noordelijke avontuur. 

Maar dit is het begin van nog een groter avontuur. Want al sinds onze aankomst, zeuren Lisa en Emmi om de grote glijbanen te doen. Ze laten meteen hun oog vallen op de 'Glijdende banden' en zoals de naam al doet vermoeden, nemen de glijders plaats in een grote opblaasbare band, alleen of met twee, en glijden zo de 15 m hoge glijbaan af. Je glijdt niet enkel naar beneden, maar de band heeft ook de neiging rond te draaien rond zijn as. Niet meteen een optie voor mij, want het zou mijn ontbijt sneller aan de oppervlakte doen komen, dan het ooit naar binnen ging. Als ik hun gelukkige snoetjes zie na de afdaling, beslis ik hun te volgen naar de 'Disco Slide'. Niet dat het een rondje dansen wordt, maar je mag wel je muziek kiezen.  De discolichten die je vergezellen op je afdaling vanaf 11 m hoogte, zorgen dat je al snel  in een psychedelisch universum terechtkomt. De eerste meters ga ik gezwind naar beneden, de laatste meters, neemt de snelheid duizelingwekkend toe, slaat mijn hart een slag over en ben ik blij om beneden aan te komen, maar niet direct in de meest elegante houding 😉. Opdracht voldracht.

Plopsaqua beschikt ook over een binnenzwembad, waar trouwens scholen in de buurt gebruik van maken, en ook een buitenzwembad. Met een zonnetje dat niet van de partij is, is het buitenzwembad niet zo aangenaam vandaag. Tijdens een hoogzomerdag, moet dit een stukje paradijs zijn,  met ligstoelen om even op uit te blazen en even weg te zijn van de woelige drukte binnen. 

Lisa en Emmi amuseren zich nog te pletter in Wickiestad. Met gigantische emmers water die als ze vollopen zich automatisch uitkieperen over de aanwezigen en met nog meer glijbanen, voelen zij zich hier wel als een vis in het water. 

En was dat niet de reden dat wij hier vandaag zijn?