Au revoir

Onze grote beslissing vorig jaar inspireerde ook mijn zus en schoonbroer om grote veranderingen aan te brengen in hun leven. Ze hebben12 jaar in Frankrijk gewoond, maar voelden zich de laatste maanden niet zo welkom meer. Frankrijk heeft een bocht van een 180  graden genomen i.v.m. buitenlanders, niet alleen met die van een ander ras of religie, maar ook met Europese medeburgers. Dus hebben ze besloten om terug te keren naar België en hun leven als gîte uitbaters achter zich te laten. En daarmee eindigt voor ons ook een lange tradities van vakanties in het zuiden.

Ze hadden nochtans een geweldige plek gevonden. Een kleine stad in het zuidwesten, in de Gascogne streek. Het echte Frankrijk van Louis de Funès.  Een landelijke plek tussen de glooiende velden, de graanschuur van Frankrijk. We hebben geweldige herinneringen aan onze uitstapjes naar de naburige pittoreske dorpen met lieflijke marktjes en stoere kastelen, gezellige terrasjes en kabbelende rivieren. Aan lekkere dinertjes. Aan ritjes onder de platanen. Aan een prachtige sterrenhemel. Aan dartelende hertjes in de wei.  Maar ook aan een bezoek aan een prachtstad zoals Toulouse. Maar we denken vooral terug aan al dat lekkers dat de Gascogne voortbrengt : foie gras, armagnac, floc de gascogne, eend op alle manieren klaargemaakt.

Voor ons was dit de ultieme vakantie : rust in een niet al te toeristisch gedeelte van Frankrijk  met goed eten in een prachtige omgeving die iedereen zou inspireren, luierend aan het zwembad met een goed boek en met een lekker glaasje erbij. Een mens zou er weemoedig van worden. Een stukje Frankrijk dat we zeker gaan missen. Vakanties waar we met veel plezier aan zullen terugdenken.