Er schuilt een kind in elk van ons

Onze kleinkinderen zijn onze schatjes, prutskes, lievekes, prinsessen maar naargelang het moment ook spookjes, varkentjes, …

We offeren graag onze zondagsrust voor hen op. Zo ook gisteren. Mama en papa wilden naar een uitverkoop gaan van kinderkledij maar ze meenemen is niet direct een optie. Immers in een winkel veranderen onze engeltjes in duiveltjes, alsof een hogere macht ermee gemoeid is.

Dus werden  boppi en nona gevraagd een paar uurtjes op hen te letten. Dat doen we met plezier. Kleinkinderen zijn zo anders dan de eigen kinderen. Kinderen moet je opvoeden, kleinkinderen zijn er om te verwennen en om alleen maar leuke dingen mee te doen. En verwend zijn ze.

Komen spelen bij boppi en nona is niet zozeer BIJ boppi en nona komen spelen, maar vooral om MET boppi en nona te spelen. Het zijn twee karaktertjes maar ook beiden zo verschillend. De oudste is de sociale, heeft altijd mensen rond haar nodig en heeft moeite om alleen te spelen, de jongste is de loner, kan goed op zich zelf spelen.

De oudste was in haar nopjes gisteren , want dan kan ze met fietsie rijden. Fietsie is niet zomaar een fietsje. Het is het fietsje waar ik zelf meer dan 40 jaar geleden heb mee leren fietsen. En waar mijn jongere zus later ook heeft mee leren fietsen.  Het werd nadien door onze moeder op zolder gestockeerd, ‘want je wist nooit waar het nog goed voor was’.

Na het overlijden van onze ouders, hebben we op die zolder veel van ons speelgoed teruggevonden. Mijn zus en ik zijn altijd zeer zorgzaam voor ons speelgoed geweest. Alles  werd uitgekiend aangekocht, de lijstjes voor de Sint, goede rapporten  en verjaardagen werden en petit comité op elkaar afgestemd.

Onze speelkamer bestond voornamelijk uit een immens dorp met een assortiment poppenhuizen, van hele kleine tot het uit de kluiten gewassen Sindy poppenhuis. Er reden zowel Dinky Toys als Barbie-auto’s rond,  onze Playmobil mannetjes zorgden voor de wegenwerken en er was zelfs een winkel en een marktkraam. Het dorp werd bewoond door onze gigiantische verzameling poppen. Dit ging van de kleine lego en playmobil poppetjes, over Barbies tot onze grote baby poppen.  Al dit speelgoed werd ook bewaard en bevindt zich nu in ons huis voor de kleinkinderen. 40 jaar later bezorgen ze nog altijd kinderplezier. Het marktkraam en de houten poppenhuizen zijn erg in trek. Het is dus stilaan tijd voor de intrede van het Sindy huis, onze absolute trots. Het werd destijds door mijn vader vakkundig in elkaar gezet, nadien vakkundig afgebroken en door mijn moeder liefdevol opgeslagen en zal nu waarschijnlijk iets minder vakkundig terug in elkaar worden gestoken 😉. Ons project voor de winter.

Het huis heeft de tand des tijds goed doorstaan.  Het heeft vier verdiepingen, inclusief een dakterras en lift. Ook alle meubeltjes zijn er nog. Het is zo groot dat het gedemonteerd in vier grote zakken zit. Het is nog steeds mijn droomhuis en ik betrap me er zelf op dat ik niet kan wachten tot het terug in elkaar staat. Misschien dat niet alleen de kleinkinderen, maar misschien ook  nona er nog plezier aan gaat hebben.  Schuilt er immers geen kind in elk van ons?