Carpe diem

1 op 4 heeft vroeg of laat, van ver of van dichtbij, te maken met kanker.

1 op 8 vrouwen krijgt ooit borstkanker.

Ikzelf verloor zowel mijn moeder als tante aan borstkanker.

Borstkanker heeft een groot stuk van mijn leven beheerst. Als kind beleefde ik de strijd van mijn tante op de eerste rij. Operatie na operatie, bestraling na bestraling. Een uitzichtloze situatie die eindigde in een zeer vroegtijdig einde van haar leven.

Mijn moeder kreeg borstkanker na het overlijden van mijn vader. Toen uiteindelijk de borstkanker werd vastgesteld, was het te laat. De uitzaaiingen waren er en zij verkoos nog kwaliteit in het leven boven kwantiteit. Dus geen behandeling of therapie, enkel pijnbestrijding. Zij stierf 3 jaar geleden op 71 jarige leeftijd.

De strijd tegen kanker is altijd een ongelijke strijd. Zelfs diegene die hem wint, heeft eerst een onmenselijke strijd moeten leveren.

Vijf weken lang, heb ik gedacht dat ik het volgende slachtoffer in de familie rij zou zijn die borstkanker had.

Mijn tweejaarlijkse mammografie bracht immers een 'grillige densiteit aan het licht' met 'een abnormale oriëntatie'. Ik moet je niet vertellen dat de schrik er goed in zat. Tot hiertoe waren alle voorgaande onderzoeken normaal geweest.

Sinds het overlijden van mijn moeder, word ik goed gescreend. Erfelijkheid is immers een zeer belangrijk element bij borstkanker.

Er was een MRI nodig voor bijkomende informatie en op punt stelling.

Het wachten duurde eindeloos. Voor een stuk stopte ik met leven. Ik probeerde niet te denken aan wat eventueel komen zou, maar het is sterker dan jezelf. Ik durfde geen nieuwe afspraken maken, geen tickets boeken want als ik therapie zou moeten volgen, zou dit allemaal weggegooid geld zijn.

Deze week volgde eindelijk de grote opluchting. De MRI kon in grote mate geruststellen. Ik heb heel veel kistjes en door het vele klierweefsel dat ik heb, dat dicht opeengepakt zit, gaf de mammografie een vertekend beeld. Er zijn nog een paar 'kistjes' die eventueel verdacht zijn, daarvoor moet ik binnen 6 maanden opnieuw een MRI laten nemen.

Opluchting alom. Ik kan eindelijk een donkere periode afsluiten.

Zelfs als de volgende MRI toch iets aan het licht zou brengen, heb ik alle kansen op genezing. We zijn er dan nog altijd op tijd bij met een overlevingskans van boven de 95%.

Een kans die mijn tante of moeder niet gegund was....

Heel dit gedoe heeft één belangrijke levensles naar boven gebracht : Carpe diem, pluk de dag. Beleef elke dag alsof hij de laatste kan zijn....

Ik ga in elk geval anders leven, nog intenser, gezonder en tijd om enkele belangrijke beslissingen te nemen.

En nog één oproep aan alle vrouwen : laat tijdig je borsten nakijken. Vroegtijdige opsporing van borstkanker redt levens !!!!!